De dagen komen en gaan.
Elke dag werk ik mijn planning bij en ga ik van item naar item.
Afspraken, rustmomenten en ontspanning wisselen elkaar af.
En daar tussen door zijn er lege momenten.
Momenten om naar buiten te kijken, even niets te doen en mijn gedachten de vrije loop te laten gaan.
In alle rust en stilte doe ik dat. En soms vind ik de stilte wat ongemakkelijk.
Want dan geef ik aandacht aan mijn binnenwereld.
Mijn worstelingen, mijn gedachtes die vaak door elkaar tuimelen en ik niet goed weet hoe het aan te pakken. Deze gedachtes kunnen in realiteit klein zijn maar in mijn hoofd steeds groter worden.
En hoe krijg ik deze dan weer gerelativeerd? Dat is een vraag die ik mij regelmatig stel, en ook wel aan mijn coach stel. Het fijne is dan dat we samen gaan relativeren.
Soms komt dan de conclusie dat een gedachte groter is geworden in mijn hoofd.
Relativering helpt mij dan om deze groot geworden gedachte te tackelen en het weer kleiner te maken.
En dat kost energie die toch al wat schaars is bij mij.
Dat zorgt ervoor dat ik een balans moet zien te houden.
Een balans tussen inspanning en ontspanning.
Voor mij is dat erg belangrijk, want anders loop ik mijzelf voorbij en ervaar ik een behoorlijke terugval in energie. Om nog specifieker te zijn: een balans tussen positiviteit en negativiteit.
En in het ritme van elke dag wisselt mijn gesteldheid tussen een positieve flow en een negatieve flow. Zoals de zee bij een harde wind hoge en lage golven laat zien.
Zo ervaar ik momenteel de dagen. En met dat gegeven probeer ik een balans te houden.
Aandacht geven aan mijn binnenwereld, in stilte. Maar ook aandacht geven aan de buitenwereld.
In mijn weekplanning maak ik ruimte voor inspanning zoals werk en sport bijvoorbeeld.
Daar omheen plan ik mijn ontspanningsmomenten, een powernap doen, ontprikkelen enzovoorts.
Wat ik afgelopen weken heb geleerd is dat mijn structuur de basis is van alles.
Zonder structuur raak ik gedesillusioneerd en ben ik de weg kwijt.
Dat heeft invloed op mijn mentale welzijn en maakt dat ik me down voel.
Down voelen en zijn komt met vlagen, de ene dag gaat weer beter dan de andere dag.
Maar alles is te herleiden naar een haalbare planning en een goed ingestelde structuur.
Voor mij werkt dat zo tenminste.
Daarom vindt ik het belangrijk om, ondanks down zijn, niet altijd even fijn voelen, ook de zegeningen die ik ontvang van God te zien.
Want elke dag opnieuw zijn er momenten en kleine dingen die heel positief zijn.
Als de zon die schijnt en doorbreekt door het wolkendek na een behoorlijke regenbui.
Mijn mentale gemoedstoestand is wisselend tussen positief en negatief.
Dat schemert door in wat ik hierboven beschrijf. Het is een fase waar ik momenteel in zit.
Wat mee speelt is ook het ontzettend warme weer van afgelopen weken.
Ik ben daar niet voor gebouwd en heb er behoorlijk last van gehad.
Helemaal als het gaat om overprikkeling, een soort hoge stress toestand waarbij ik eigenlijk geen kant uit kon dan zoveel mogelijk verkoeling gebruiken.
En nu het koeler is, merk ik vooral moeheid wat eruit komt.
Moeheid vanwege de hoge overprikkeling van warmte wat er nu uitkomt.
En de koelere periode die er nu is ervaar ik als een uitkomst.
De zomer is nog niet voorbij maar voor is de koele periode echt een zegen.
Er is een lied wat gaat over het tellen van je zegeningen elke dag.
Elke week werk ik een weekreflectie bij waarin ik de positieve punten opschrijf.
Dat zijn er best wel veel nog.
Dus ik laat het negatieve niet de overhand krijgen over het positieve heen.
Want een goede kop koffie, een mooie playlist op Spotify en de koelte zorgen al voor een fijne vibe.
Terug naar de nieuwe week, het is pas maandag maar de planning is al wel duidelijk.
Veel werk, hier en daar nog andere zaken die ik wil regelen zodat ik dat ook kan afvinken van mijn lijstje. En dat geeft rust en ruimte.
Thanks voor het lezen van deze blog.